صفحه‌ای که اثر سزاوارش است

صدها جسم پراکنده در فضای خالی، تنها از یک نقطهٔ دید هم‌راستا می‌شوند و نوشته را می‌سازند. آنامورفوز که در رنسانس کشف شد؛ هر جسم روی پرتوی که از آن یک دوربین می‌گذرد در عمقی متفاوت گذاشته شده است. دقیقاً برای کارهای هنری، گالری و فضای تجربی.

از هر پیکسل پرتویی به صحنه پرتاب می‌شود و پرتوها از سطح‌ها می‌جهند تا به نور برسند. گوی سفید کنار دیوار قرمز خودش به سرخی می‌زند — این رنگ نشده، این به این دلیل رخ داده که نور واقعاً از آنجا جهیده است. نسخهٔ مرورگری همان روشی که در جلوه‌های سینمایی به کار می‌رود.

تقلید نیست، فیزیک است: معادله‌های سیال در هر فریم حل می‌شوند (پخش، فشار، گردابگی). کجا: آغاز بخش نخست — این امضای ماست.

نوشته به هزاران مکعب تبدیل و با فیزیک پرتاب می‌شود، بعد خودش را جمع می‌کند. کجا: لحظهٔ رونمایی، ۴۰۴.

ریاضیات مشترک شبنم یخ‌زده روی شیشه، بلور مس و آذرخش. ذره‌هایی که تصادفی می‌گردند، در نخستین نقطهٔ برخورد به توده یخ می‌زنند — برای همین نوک‌ها رشد می‌کنند و درون گرسنه می‌ماند. کسی نقش را نمی‌کشد، خودش پدیدار می‌شود.

نه روی یک شبکه، بلکه ۷۸۰ ذرهٔ جداگانه سیالی که رویش حل می‌شود. هر ذره چگالی همسایه‌هایش را می‌سنجد و می‌راند یا می‌کشد؛ کشش سطحی از همین زاده می‌شود. قطره‌ها واقعاً به هم می‌پیوندند و می‌گسلند — کشیده نمی‌شوند.

همان تور درخشان لرزانی که یک شیشهٔ آب روی زمین می‌اندازد. نور روی سطح مایع می‌شکند و در نقطه‌هایی جمع می‌شود؛ درخشندگی از همان تمرکز زاده می‌شود. شیب سطح برای هر فریم حساب می‌شود.

دو مادهٔ شیمیایی که پخش می‌شوند و واکنش می‌دهند (گری-اسکات). راه‌راه گورخر، مرجان، لکهٔ رنگ — همه از یک معادله.

ریاضیات واقعی ابرو: هر قطره تمام نقش زیرش را حلقه‌حلقه به بیرون می‌راند؛ شانه با موج سینوسی می‌گذرد. هیچ‌کس دیگری در دنیا این را ندارد — جلوه‌ای امضایی که از فرهنگ خودمان بیرون آمده.

نوشته به‌صورت یک بافت روی کارت گرافیک خم می‌شود. کجا: بخش‌های بیانیه، شعارهای برند.

دو تصویر از طریق نقشهٔ نویز در هم جاری می‌شوند. کجا: نشانگر روی گالری، گذار میان مجموعه‌ها.

یک انیمیشن، دو ریتم. آن پلکانی حس "دست‌کشیده" می‌دهد — راز سایت سال ۲۰۲۱ همین بود.