زبان خود پارچه

بافت یک نقش نیست، یک یک دستور: کدام نخ تار از روی کدام پود می‌گذرد. اینجا راپورت‌های واقعی بافت کار می‌کنند — تافته، سرژه، ساتن، جناغی. راپورت که عوض شود پارچه عوض می‌شود؛ رنگ نخ‌ها که عوض شود نقش عوض می‌شود. هستهٔ نرم‌افزارهای طراحی نساجی دقیقاً همین است.

شبیه‌سازی واقعی پارچه با ۴۴۲ نقطه: گرانش، باد و لمس. کجا: صحنهٔ برچسب و پرچم، رونمایی‌ها.

دو رنگ زیر نور روز کاملاً یکسان (ΔE = ۰٫۰). زیر لامپ رشته‌ای جدا می‌شوند و زیر فلورسنت تفاوت ΔE = ۱۹— یعنی آشکار. صنف برایش نامی دارد: ناهمخوانی متامریک — دلیل این شکایت که "در مغازه درست بود، در خانه نه". اینجا از توابع واقعی تطبیق رنگ CIE و طیف واقعی منابع نور استفاده می‌شود؛ منحنی بازتاب دو رنگدانه چنان چنان حل می‌شوند که تولید شوند.

تمام رنگ‌هایی که چشم انسان می‌تواند ببیند درون این ناحیهٔ نعل‌اسبی‌اند. مثلث همان بخشی است که صفحهٔ شما می‌تواند نشان دهد. هر رنگی بیرون از مثلث، روی صفحهٔ شما دروغ می‌گوید — برخی رنگدانه‌های واقعی دقیقاً همان‌جا می‌ایستند. صادقانه‌ترین راه برای اینکه به مشتری بگویید "رنگی که روی صفحه می‌بینید خودِ آن چیز نیست".

بافت روزنامه و چاپ سیلک. کجا: برندهایی با حس چاپ کلاسیک، صفحه‌های پوستر.

فیزیک رنگ‌های حباب صابون (تداخل لایهٔ نازک). معادل دیجیتال رنگ صدفی Metakrlyic.

بافت رنگ خشک و کهنگی، ساخته‌شده با سلول‌های ورونوی. کجا: سری‌های کلاسیک، روایت‌های مرمت.

جریانی نرم و کم‌کنتراست. کجا: بخش‌های متن بلند، صفحهٔ تماس، زیر بخش نخست.

نقشهٔ بادی نامرئی ذره‌ها را می‌کشد؛ ردشان به رنگ تبدیل می‌شود. کجا: پس‌زمینه‌های زنده، صفحه‌های ۴۰۴.

۷۲ فریم از پیش آماده می‌شود و به پیمایش گره می‌خورد — مثل ویدئو، اما کنترل کاملاً دست شماست.

نشانگر را رویش ببرید. کجا: شبکهٔ کالاها و مجموعه‌ها — این باید استاندارد هر فروشگاهی باشد.

کجا خوب می‌نشیند: تیترهای بخش نخست، شعارهای کمپین.